Listy i odpowiedzi
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XV, nr 1, styczeń 1964
strona 24
Pisze się różne naukowe i pseudonaukowe artykuły, ale o tym, jak pszczelarz ma się zachować podczas napadu pszczół, o tym ani słowa nie spotkałem. Ja niedawno przeżyłem taki straszny napad i chcę podzielić się z kolegami moją opinią na ten temat.
Byłem ub. roku z pasieką wędrowną na rzepaku i esparcecie. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie pewne zarządzenie.
Już 15 czerwca kończył się pożytek i prosiłem, aby zrobić w tym czasie miodobranie, bo pszczoły zajęte miodobraniem nie są skłonne do rabunku. Szef powiedział, że chce mieć miód zupełnie dojrzały i zarządził miodobranie na 22 czerwca. W ostatnim tygodniu pożytek prawie już się skończył i widać było, że pszczoły za każdą kroplą miodu się rozbijają. .
Dnia 22 czerwca zaczęło się nieszczęsne dla nas miodobranie. Nie zachowano środków ostrożności, plastry niesiono na pół odkryte, pszczoły rzucały się gromadnie i to wywołało tak straszny rabunek, że pszczoły pomiędzy sobą się ścinały. Postanowiłem zrobić przerwę aż do wieczora, kiedy pszczoły się uspokoją. Innego jednak zdania była szefowa i prosiła mnie, abym dopomógł. I to się stało dla mnie katastrofą. Pszczoły rzuciły się masowo, tak, że ani podkurzacz, ani siatka nie chroniły. Rzuciłem się w rzepak i przypadłem do ziemi, niestety, nic nie pomagało. Garściami rzucając z siebie pszczoły pobiegłem jakie ¹/₄ km do bunkra z czasów wojny. Tu dopiero pszczoły mnie opuściły.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
