Kto zarabia na miodzie?

tekst: Michał Werek

Pszczelarstwo, Rok IX, nr 2, luty 1958 — MICHAŁ WEREK

MICHAŁ WEREK

strona 33

Pytanie postawione w tytule zadawali i zadają sobie pszczelarze od dawna. Miód pierwszego gatunku, produkt pod każdym względem doskonały i całkowicie gotowy do spożycia, był płacony przez aparat skupu przy nabyciu go od pszczelarza-producenta po 35 zł za jeden kilogram. Za ten sam miód musiał konsument płacić po 49 zł. I to tylko wtedy, kiedy kupował go „luzem“. Zapakowany do półkilogramowych słoiczków łącznej wartości 1 do 1,50 zł, kosztował już zł 53 za kg. (Różnica 40% i 51%).

W tym miejscu warto zaznaczyć, że w płaconej pszczelarzowi za miód kwocie mieści się wzrost kosztów wydatkowanych przez niego na węzę, cukier, transporty, farby, gwoździe, papę itp., mieści się amortyzacja uli, sprzętu i narzędzi pasiecznych, a także wynagrodzenie za całoroczną pracę w pasiece. A. Nużdin w artykule poświęconym analizie ekonomicznej pszczelarstwa („Pczełowodstwo“ 9/1956) publikuje dane, z których wynika, że nakłady pracy liczone na 1 kilogram miodu kształtują się w kołchoźnych pasiekach w ZSRR (1955) od 0,38 do 3,91 roboczo-dniówek w zależności od wielkości pasieki. Nie będzie więc chyba przesady na plus, jeżeli przyjmiemy, że w naszych warunkach wynoszą one co najmniej około 4 roboczogodzin.

Przy wyjaśnieniu sprawy, kto zarabia na miodzie, nie godzi się pominąć zagadnienia, w jaki sposób owe przykładowe 14 zł na kilogramie (49 zł — 35 zł) było między partnerów dzielone — i w jakiej do wartości usług proporcji.

Najpierw zajmiemy się okresem, w którym stosunki w handlu miodem odznaczały się pewną stabilizacją, to jest okresem od lipca 1953 roku, kiedy to Państwowa Komisja Cen odpowiednimi zarządzeniami ustaliła relacje cen, do marca 1957, kiedy to ta sama PKC zniosła maksymalne ceny skupu miodu, przez co relacje te przestały istnieć.

W okresie tym handel miodem był podporządkowany Centralnemu Zarządowi Handlu Owocami i Warzywami, działającemu przez podległe sobie trzy Pszczelarskie Zakłady Handlowe w Krakowie, Lublinie i Poznaniu. Sam skup wykonywały terenowe przedsiębiorstwa skupu owoców i warzyw, z tym że czyniły to na rachunek i zlecenie pszczelarskich zakładów handlowych. Pszczelarskie zakłady handlowe dysponowały na swoim terenie całą „masą towarową“ miodu, to jest kierowały go na podstawie odpowiednich rozdzielników opracowywanych centralnie do wojewódzkich przedsiębiorstw hurtu spożywczego, do przetwórni, do eksportu itd.

A oto interesujące nas dane kalkulacyjne miodu „luzem“.

Lp. Cena miodu w złotych Nazwy Uwagi
1 35,00 cena skupu płacona pszczelarzowi w punkcie skupu
+ 4,50 marża skupującego zapłata za czynność skupowania
2 39,50 cena zakupu płacona skupującemu przez PZH
+ 4,11 zysk PZH brutto powstałe z udzielonego przez PZH 11% rabatu od ceny detalicznej
3 43,61 cena zbytu
+ 1,47 marża hurtowa 3% rabatu od ceny detalicznej
4 45,08 cena hurtowa
+ 3,92 marża detalisty 8% rabatu od ceny detalicznej
5 49,00 detaliczna cena zbytu płacona przez konsumenta

Z pozoru mogłoby się wydawać, że mamy do czynienia z jak najbardziej uzasadnioną i słuszną kalkulacją. Dla właściwej jej oceny zbadajmy, jakie to czynności opłacały poszczególne „narzuty“ (marże).

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy