Koniczyna szwedzka

tekst: Władysław Kopiec

Pszczelarstwo, Rok XI, nr 1, styczeń 1960 — Władysław Kopiec

Władysław Kopiec

strona 7

Koniczyna szwedzka jest wieloletnią rośliną pastewną z rodziny motylkowych. Podobna nieco do koniczyny białej, ale wyższa od niej. Główki kwiatów ma białe, od strony dolnej zaróżowione, większe niż u koniczyny białej. Powszechnie znana, jest niedoceniana jednak jako odmiana najmniej wrażliwa na kwasowość gleby i nadmiar wilgotności. Można ją uprawiać z powodzeniem nawet na glebach podmokłych.

Koniczyna szwedzka uprawiana w czystym siewie daje niższe plony niż koniczyna czerwona i ma skłonności do wylegania. Te dwa ujemne czynniki są powodem małego rozpowszechnienia koniczyny szwedzkiej, a szkoda, bo przyczynia się ona do podniesienia ilości i jakości pasz, a także jest rośliną cenną dla pszczelarstwa. Ze względu na wspomniane wady uprawę koniczyny szwedzkiej w czystym siewie należałoby ograniczyć tylko do produkcji

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy