Jeszcze o zabezpieczeniu uli na zimę
tekst: Roman Jarra
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 1, styczeń 1956 — ROMAN JARRA
ROMAN JARRA
strona 8
Zagadnienie zabezpieczenia uli na zimę (opakowania) poruszył w październikowym „Pszczelarstwie“ kolega Wacław Michalski. Ujął je jednak tak ogólnie, że artykuł uważany być może raczej za aktualne przypomnienie, aniżeli za rozwinięcie tematu określonego tytułem. Nie jest wykluczone, że uczynił to rozmyślnie.
Przypuszczenie takie nasuwa apel do pszczelarzy, aby dzielili się spostrzeżeniami i uwagami, gdyż: „Im więcej współpracy, tym problem opakowania pszczół będzie lepiej rozwiązany“. — Wzywa nawet „pewnego pszczelarza z Krynicy“, zajmującego się „zaporą“, do wypowiedzi na ten temat. Zachodzi tu jednak nieporozumienie:
„Zapora“ ma większe znaczenie dla „wiosnowania“ pszczół, aniżeli dla zimowania. I jakkolwiek utworzenie jej w zimującym pniu nie jest obojętne dla zimowli, to jednak nie można jej omawiać na marginesie niejako sprawy zabezpieczania uli na zimę. Jest to bowiem zagadnienie biologicznych warunków bytowania rodziny a nie techniki opakowywania uli. Skoro zbiorę dostateczną ilość spostrzeżeń, podzielę się nimi z kolegami pszczelarzami. za pośrednictwem „Pszczelarstwa“. Teraz jeszcze nie..
Samo zabezpieczenie jest tylko częścią ogólniejszego zagadnienia: warunków dobrej zimowli pszczół. Warunki te na ogół są znane: 1) odpowiednia siła rodziny i unasieniona, a niestara matka; 2) odpowiednie: ilość, jakość i rozłożenie zapasów; 3) odpowiednie pomieszczenie dla pszczół i zapasów; 4) odpowiednie warunki na zewnątrz ula: temperatura, spokój itp.
My zajmiemy się tyiko przystosowaniem całorocznych pomieszczeń pszczelich do specjalnych wymagań zimowli.
Sprawy wchodzące w zakres innych zagadnień objętych punktami 1, 2 i 4 będą nas obchodziły tylko o tyle, o ile omówienie ich okaże się niezbędne do omówienia zabezpieczenia uii na zimę.
Jak zabezpieczyć ul na zimę? Odpowiedź jest bardzo prosta: tak, aby na wiosnę był wewnątrz suchy. Odpowiedź to jednak zbyt zwięzła, aby nie wymagała bliższych wyjaśnień. Zanim do nich przejdziemy, przypomnijmy sobie skąd w ogóle w ulu bierze się woda: oto wydalają ją same pszczoły. Pobierają mianowicie z zapasów miód, a z powietrza tlen w nim zawarty. i wydalają dwutlenek węgla oraz wodę w postaci pary wodnej. Jako zysk zatrzymują przejściowo kalorie cieplne, które podtrzymują temperaturę kłębu na odpowiednim poziomie.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
