Jeszcze jedno słowo w obronie ziołomiodów

tekst: Valery Isidorov

Pszczelarstwo, Rok LXIV, nr 2, luty 2013 — Prof. dr hab. VALERY ISIDOROV

strona 5

Prof. dr hab. VALERY ISIDOROV

Zakład Chemii Środowiska, Uniwersytet w Białymstoku

Przed przystąpieniem do pisania tego artykułu zdecydowałem się ponownie „pospacerować” po forach pszczelarskich, aby poznać zapatrywania pszczelarzy dotyczące ziołomiodów. Ostatni raz robiłem to 5–6 lat temu. Interesowało mnie więc, jakie zaszły zmiany. Zauważyłem, że polscy pszczelarze nie przestają prześcigać się w wymianie opinii o ziołomiodach, przy czym zmienił się ton dyskusji. Wcześniej o ziołomiodach wypowiadano prawie wyłącznie obelżywe słowa (falsyfikacja, hańba, bluźnierstwo, oszukiwanie konsumenta itp.). W nazwie tego produktu irytowało głównie słowo „miód”. W ostatnich latach (2008–2011) od czasu do czasu pojawiają się dość ostre wypowiedzi na ten temat, ale dyskusje toczą się w spokojniejszej atmosferze.

Pszczelarze zainteresowani ziołomiodami zadają takie oto pytania: W czym taki ziołomiód miałby być lepszy od miodu bezpośrednio połączonego z wywarem ziołowym? Czy „coś” z tych ziół jeszcze znajduje się w tym „miodzie”? Ile taki ziołomiód z cukru może stać w słoiku ? Jaki jest termin ważności? Czy niesprzedany i niespożyty od razu nie sfermentuje? Jak rodziny pszczele reagują na karmienie syropem ziołowym?

Postaram się odpowiedzieć na te pytania, opierając się na wynikach własnych badań i na doniesieniach polskich naukowców. Jednak na początku kilka zdań w sprawie „historii” ziołomiodów i terminologii.

Najbardziej wiarygodne jest, że idea produkowania ziołomiodów należy do doktora nauk medycznych N.P. Iojrisza, który rozpoczął eksperymenty w 1939 roku w pasiece położonej w tajdze w Obwodzie Primorskim (Daleki Wschód Rosji). Celem uczonego lekarza nie było podwyższenie wydajności pszczelarstwa ani podwyższenie wskaźników ekonomicznych, lecz otrzymanie nowych środków leczniczych, w których połączone były by pożyteczne właściwości miodu i ziół. Starał się on dociec, czy uda się za pośrednictwem pszczół wprowadzić do miodu biologicznie aktywne substancje ziół i w taki sposób podnieść lecznicze wartości takiego „miodu”. Jeżeli w miodzie większa będzie zawartość np. witamin, jego przydatność lecznicza powinna wzrosnąć. Ważne dla zdrowia człowieka związki są obecne w nektarze kwiatów, jednak ich zawartość jest znikoma. Z drugiej strony zawartość witamin jest bardzo wysoka np. w owocach dzikiej róży i marchwi czerwonej. Po karmieniu pszczół syropem z soku marchwi i cukru po raz pierwszy otrzymano „miód” marchwiowy. Poddano go analizie, która wykazała wysoką zawartość witamin: B₁, B₂, C, P, PP, a także kwasu pantotenowego. Dobowe zapotrzebowanie dorosłego człowieka na witaminy pokrywa 25 g „miodu” marchwiowego. Na dodatek produkt ten, zawierał dużo niezbędnych dla zdrowia ludzi makroelementów (fosforu, wapnia) i mikroelementów (żelaza). Doktor Iojrisz zwrócił uwagę na inny bogaty w witaminy i dostępny w nieograniczonej ilości „surowiec” roślinny: igliwie sosny, jodły i świerku. Interesowała go jako lekarza, także możliwość wprowadzenia w skład miodów preparatów leczniczych takich jak antybakteryjne sulfanilamidy (streptocyd i inne), okropnie gorzką chininę i chlorek wapnia. Jego eksperymenty były udane, jednak nie będę zatrzymywał na nich uwagi Czytelnika.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy