Jak oceniam zasoby pożytkowe okolicy

tekst: Franciszek Teodor Chimowicz

Pszczelarstwo, Rok XX, nr 4, kwiecień 1969 — Franciszek Teodor Chimowicz

Franciszek Teodor Chimowicz

strona 5

winieta działu „pożytki i zapylanie" — rysunek liścia i główki kwiatu koniczyny
zdjęcie pszczoły na kwiatostanie koniczyny

Rokrocznie wzrasta liczba pszczelarzy traktujących pszczelarstwo już nie po amatorsku, dla przyjemności i dekoracji ogródka, ale gospodarujących rozumnie, nieustannie uzupełniających swoje wiadomości.

Coraz częściej spotkać można Kolegów-praktyków powiększających swoje gospodarstwo pasieczne do kilkudziesięciu (czasami kilkuset) pni oraz dostarczających do punktów skupu RSOP znaczne ilości wysokogatunkowego miodu. Nazywa się ich najczęściej — zawodowcami.

Dla pozyskania dochodu ze swoich gospodarstw są oni zmuszeni podzielić je na kilka samodzielnych pasiek towarowych, bowiem pożytki pszczele nie zawsze są dostatecznie obfite, by móc zebrać miód towarowy. Najczęściej lokuje się te pasieki w okolicach „zapadłych”, z dala od dróg i osiedli, co powiązane jest ze znacznym nakładem wysiłku i kosztów.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy