Jak gospodarować, aby nie wymknął się główny pożytek?
tekst: Franciszek Teodor Chimowicz
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 3, marzec 1969 — Franciszek Teodor Chimowicz

Franciszek Teodor Chimowicz
strona 6
Od kilkunastu lat zadając sobie to pytanie, próbowałem znaleźć na nie odpowiedź. Gospodarzyłem już różnymi metodami, w zależności od warunków pożytkowych moich pasiek rozlokowanych na terenie powiatu Giżycko.
Naczelną zasadą dotychczasową mojej gospodarki pasiecznej było staranne zapewnienie pszczołom na okres ich szczytowego rozwoju biologicznego nieprzerwanej bazy pożytkowej. W tym celu wyszukiwałem takie zakątki na terenie mego powiatu, gdzie pożytek główny rozpoczynał się od rzepaku zimowego i łączył się poprzez pożytki łąkowe, leśne i polne z białą koniczyną — rośliną stanowiącą zasadniczy składowy wziątek głównego pożytku trwającego do żniw, tj. do około 20 lipca. Jeśli któraś z pasiek nie korzystała z trzech zasadniczych zbiorowisk roślinnych (łąka, las, pole) w swoim zasięgu lotu, wywoziłem ją na odpowiednie w tym czasie pożytki w najbliższym sąsiedztwie. Najczęściej były to wędrówki na rzepak, malinę i wykę ozimą, która w lata przekropne i chłodne niemal zawsze obficie nektarowała.
Przy takiej bazie pożytkowej nie przykładałem dotychczas specjalnej wagi do siły rodzin, o której wiele pisało się w naszym miesięczniku i mówiło się w pogawędkach pszczelarskich. Według moich doświadczeń, rodziny mające czerw na ośmiu ramkach Lewickiego (warszawskie zwykłe), bo na takich m. in. gospodarzę, są wystarczająco dojrzałe i silne, by mogły wykorzystać każdy pojawiający się wziątek. Takie rodziny często nie ustępują zbiorami rodzinom o podwójnej sile.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
