Gospodarka wędrowna jako czynnik intensyfikujący produkcję pasieczną
tekst: Andrzej Pidek
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 8, sierpień 1981 — Dr Andrzej Pidek
Dr Andrzej Pidek
strona 6
Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach
Zmniejszenie zasobów pożytkowych w postaci chwastów miododajnych, postępująca koncentracja roślin uprawnych mających znaczenie dla pszczół i zwiększająca się liczba pni pszczelich w Polsce stwarzają konieczność prowadzenia gospodarki wędrownej. Jest to celowe nie tylko ze względu na produkcję miodu i wosku, lecz także na produkcję owoców i nasion plantacji roślin entomofilnych. Gospodarka wędrowna od dawna znana jest pszczelarzom. Jednak jeszcze zbyt rzadko przez nich stosowana. Być może przyczyną jest obawa pszczelarzy przed ryzykiem wiążącym się z wywiezieniem pszczół na pożytki. Nie bez znaczenia jest brak odpowiednich uli do prowadzenia tego typu gospodarki.
Z badań Gromisza i Bownik wynika, że udział uli dadanowskich i wielkopolskich jako najbardziej nadających się do transportu stanowi 38,8% ogółu. W ostatnim okresie coraz bardziej popularne są ule wielokorpusowe. Z niepublikowanych badań Woźnicy wynika, że wędrówka z rodzinami w ulach Langstrotha jest blisko 30% mniej pracochłonna niż z rodzinami w ulach Dadanta.
Problemy ekonomicznego uzasadnienia prowadzenia gospodarki wędrownej były przedmiotem tylko nielicznych opracowań. W Polsce publikacji na ten temat jest stosunkowo mało. Zmarlicki w 1977 r. stwierdził, że rodziny pszczele pasieki wędrownej w rejonie Pogórza Karpackiego dały średnio 46,8 kg miodu. Prawie trzykrotnie więcej niż rodziny pasieki stacjonarnej. Chimowicz w 1970 r. podaje, że z pasieki wędrownej uzyskał średnio od rodziny pszczelej 5,4 kg miodu więcej niż od rodziny w pasiece stacjonarnej. Wprawdzie pracochłonność przez to wzrosła o 2,5 robotnikogodziny, lecz koszt produkcji 1 kg miodu obniżył się mimo wszystko o 6,20 zł. W Państwowym Technikum Pszczelarskim w Pszczelej Woli w 1964 r. z pasieki wędrownej uzyskano średnio od rodziny o 33,8 kg miodu więcej niż od rodziny z pasieki stacjonarnej. Koszt przewiezienia rodziny pszczelej na jeden pożytek został zrównoważony przez 3,63 kg miodu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
