Gospodarka w leżaku wielkopolskim

tekst: Ignacy Zimny

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 5, maj 1961 — Inż. Ignacy Zimny

winieta działu „Czytelnicy piszą” — rysunek ręki z piórem i kałamarza, biały na czarnym tle, z napisem

Inż. Ignacy Zimny

strona 151

Współczesna gospodarka rolna wymaga współczesnych metod gospodarki pasiecznej. Starania o podniesienie wydajności w rolnictwie stawiają przed pszczelarstwem konieczność właściwego rozlokowania pasiek. Należało przejść z gospodarzenia w ulach przy domu na gospodarkę wędrowną. Przewożenie pasiek na wziątek wymaga odpowiedniej zmiany ula i sposobu gospodarki.

Ul musi zapewnić rojowi potrzebne miejsce na biologiczny rozwój. Gospodarka wędrowna wymaga stale rojów silnych wysokoprodukcyjnych. W ulu musi więc być miejsce na składanie jaj przez matkę, która przy ramce Widery zaczerwia do 10—12 plastrów. Wniosek — ul musi być dostatecznie pojemny. Z uwagi zaś na transport ul musi być lekki i ustawny.

Tak więc zbudowałem ul o gnieździe, w którym mieści się 15 ramek Widery (36 x 26) z kołnierzem wysokim, chowającym drewnianą skrzynkę półnadstawki, w której zawiesza się ramki o wymiarach 13 x 36 cm. Ul ma 2 wyloty: główny z prawej strony ściany przedniej długości 32 cm, wysokości 2,5 cm, w którym mieści się wkładka. Drugi wylot z lewej strony tylnej ściany szerokości 6 cm i 1 cm wysokości. Potrzeba takiego rozwiązania zaistniała dlatego, że często przy przewozach pasieki giną matki, a mając obok głównego roju pomocniczy, zawsze dysponujemy rezerwowymi matkami.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy