Gospodarka pasieczna w ZSRR
tekst: Jan Szumigaj
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 2, luty 1953 — JAN SZUMIGAJ
JAN SZUMIGAJ
strona 9
W Związku Radzieckim najbardziej rozpowszechnionym systemem ula jest typowy 12 ramkowy ul Dadant‘a z ramką 435 na 300 mm, zaopatrzony w nadstawkę — magazyn miodny z ramką o połowę niższą.
Wprawdzie próby zmiany konstrukcji tego ula i zastosowania półramkowej nadstawki kondygnacją o jednolitej ramce gniazdowej dokonywane były już od dawna przez przodujących pszczelarzy radzieckich, jednak ulepszenia te nie wzbudzały większego zainteresowania wśród ogółu pszczelarzy. Dopiero lata powojenne, a w szczególności zatwierdzenie wielkiego stalinowskiego planu przeobrażenia przyrody, który przewiduje zakładanie leśnych pasów ochronnych, budowę olbrzymich systemów nawadniających, co między innymi ma na celu podniesienie kultury rolnej, zmusiło również i pszczelarzy radzieckich do szukania nowych dróg w gospodarce pasiecznej.
Zarówno doświadczenia praktyków, jak i wyniki badań instytucji naukowych zgodnie stwierdziły, że wysoki zbiór miodu i wosku zapewnić mogą tylko silne rodziny pszczele. Ponieważ ogólnie dotąd używany ul dadanowski nie dawał rodzinie pszczelej możliwości osiągnięcia dużej siły, zaczęto stosować w coraz szerszym zakresie drugie kondygnacje o ramce takiej samej jak gniazdowa, zamiast nadstawek półramkowych. W ten sposób pojemność gniazda została zwiększona dwukrotnie dając rodzinom pszczelim możność swobodnego rozwoju. Jednocześnie zaczęto
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
