Gospodarka dwurojowa
tekst: Zenon Zienkiewicz
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 6, czerwiec 1953 — ZENON ZIENKIEWICZ
ZENON ZIENKIEWICZ
strona 1
Wśród pszczelarzy powszechnie znana jest zasada, że tylko silna rodzina pszczela potrafi należycie wykorzystać możliwości pożytkowe okolicy i dać pszczelarzowi dobry zbiór miodu.
Dla wychowania jak najliczniejszej rodziny na okres głównych pożytków, obok innych zabiegów pszczelarze stosują tak zwaną metodę dwurojową wychodząc ze słusznego założenia, że dwie matki dadzą więcej czerwiu niż jedna. Z doświadczeń omawianych już w prasie pszczelarskiej wynika, że ta metoda daje bardzo dobre rezultaty w ulach leżakach o dużej pojemności (20 — 24 ramek). W naszych warunkach mało było dotychczas prób z metodą dwumatkową i dlatego należałoby ją zalecić przodującym pasiecznikom, gdyż w pojedynczych znanych wypadkach zastosowanie jej znacznie podniosło zbiory miodu szczególnie tam, gdzie występowały obfite pożytki główne.
Gospodarkę dwurojową prowadzi się w następujący sposób. Od wczesnej wiosny pszczelarz troszczy się o wychów w swojej pasiece doborowych, pełnowartościowych matek stosując przy tym ustalone metody hodowli. Wczesny wychów wartościowych matek powinien należeć już do stałych corocznych czynności dobrego pszczelarza. W okresie około 20 maja powinniśmy mieć młode, niezapłodnione matki. W tym czasie w pasiece muszą być także dojrzałe płciowo trutnie, które powinny być planowo wyhodowane w jednej z lepszych rodzin.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
