Farmakochemiczne właściwości niektórych miodów „pożywkowych”
tekst: Jerzy Lutomski
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 2, luty 1965 — Dr Jerzy Lutomski
Dr Jerzy Lutomski
strona 14
Artykuł Józefa Niemca, opublikowany w nr 5/64 r. miesięcznika „Pszczelarstwo, pt. „Pozyskiwanie miodów z nektaru roślin farmakopealnych”, z racji niektórych nieścisłości terminologicznych jak i treści miał prawo spotkać się z kontrowersyjnymi poglądami wśród pszczelarzy i farmaceutów. Jako przedstawiciel tej drugiej grupy, nie wdając się w szczegółową polemikę z autorem ambitnie skądinąd poruszonego tematu, pragnę przedstawić praktyczne wyniki badań chemicznych niektórych miodów „pożywkowych”, jak je umownie nazwałem.
O właściwe nazewnictwo
Farmakopea Polska III (6) — (liczby w nawiasach oznaczają kolejne numery pozycji bibliograficznych) — urzędowo zatwierdzony spis leków i surowców leczniczych — na stronicy 392 wymienia miód oraz podaje jego definicję, opis postaci, właściwości, sposoby sprawdzania tożsamości i badania czystości. Dokument ten legalizuje czterotysiącletnią historię miodu jako leku. Odżywcze i lecznicze właściwości miodu uznaje również szereg zagranicznych farmakopei m. in. Farmakopea Brytyjska (22), Farmakopea Czechosłowacka (17), Farmakopea Niemiecka (5), i Farmakopea Szwajcarska (18).
W tym świetle każda syropowata ciecz składana przez pszczoły w komórkach plastrów woskowych (oczywiście odpowiedniej czystości) jest miodem farmakopealnym.
Autorzy Poradnika Pszczelarskiego (19), w zależności od surowca, z jakiego powstał miód, rozróżniają trzy zasadnicze jego typy: 1) miody nektarowe (kwiatowe), 2) miody spadziowe, 3) miody mieszane (nektarowo-spadziowe).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
