Ewodia — nieznane drzewa nektarodajne
tekst: Stanisław Kirkor
Pszczelarstwo, Rok X, nr 8–9, sierpień–wrzesień 1959 — STANISŁAW KIRKOR

STANISŁAW KIRKOR
strona 230
Rzadkim jeszcze, ale coraz szerzej przez pszczelarzy w Stanach Zjednoczonych uprawianym drzewem lub krzewem nektarodajnym jest Evodia danieli Forst. Należy do rzędu Geraniales (Bodziszkowce), rodziny Rutaceae Juss. (Rutowate). Na ostatnim Międzynarodowym Kongresie Pszczelarskim w Rzymie o Evodii jako pszczelarskiej roślinie przyszłości, wygłosił referat Fr. Schwoebel z Filadelfii. Roślina wywodzi się z okolic podzwrotnikowych Azji, Australii i Polinezji. Do Stanów Zjednoczonych została sprowadzona w 1905 roku początkowo do arboretum w Filadelfii, a następnie rozpowszechniła się we wszystkich ogrodach botanicznych. Dzięki swej bardzo dużej nektarodajności jest propagowana i rozpowszechniana przez pszczelarzy na całym terytorium USA. Drzewo, a czasem krzew doskonale rozmnaża się z nasion. Rośnie tak szybko, iż w ciągu dwóch pierwszych lat dorasta 2 metrów wysokości. Drzewo dojrzałe osiąga wysokość nawet 12 — 15 metrów. Dzięki swym właściwościom dekoracyjnym jest chętnie sadzone w parkach. Evodia jest szczególnie piękna w czasie kwitnienia, tym więcej, że okres ten przypada po okwitnięciu wszystkich już prawie drzew i krzewów. Kwiaty zebrane w długie do 25 cm grona koloru woskowo-białego są szczególnie dekoracyjne i masowo przywabiają pszczoły. Na jednym gronie kwiatowym spotkać nieraz można nawet do 30 pszczół. Czas kwitnienia w naszych warunkach przypada od połowy sierpnia do połowy października. Evodia jest bardzo wytrzymała na mróz, co w naszym klimacie jest niewątpliwie ogromną zaletą. Po raz pierwszy zakwita w 8 roku życia. U nas w kraju, według prof. Białoboka, kierownika Zakładu Dendrologii PAN w Kórniku, drzewo to znajduje się, jak dotąd, tylko w arboretum kórnickim. Ostatnio dzięki uprzejmości Zakładu Kórnickiego posiadamy również dwa egzemplarze Evodii w naszym przyzakładowym parku pszczelarskim. Po przekwitnięciu drzewo zawiązuje duże ilości nasion z których łatwo się rozmnaża. Totez w USA, jak podaje Schwoebel, często pod takim drzewem powstaje po kilku latach cały zagajnik z zasiewających się Evodii. Wydajność nektaru dotychczas nie została jeszcze obliczona, sądząc jednak z obfitego oblatywania przez pszczoły musi być niemała. Badania spektrometryczne nektaru przeprowadzone w 1957 r. w USA wykazały znaczną zawartość cukru. Na jesieni drzewa tracą liście, czasem jednak pozostają zielone w ciągu całej zimy. Wszystkie te zalety, a szczególnie tak korzystny w naszych warunkach czas kwitnienia, pozwalają wróżyć Evodii piękną przyszłość jako roślinie pszczelarskiej.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
