Dyskutujemy o pożytkach wrzosowych
tekst: Teodor Kołodziejczyk
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 9, wrzesień 1963 — Teodor Kołodziejczyk
Teodor Kołodziejczyk
strona 241
Wrzos to roślina miododajna, która w naszych pożytkach zajmuje jedno z czołowych miejsc. Liczymy tu przede wszystkim na bardzo smaczny i ostatnio wyżej ceniony miód, a poza tym na dodatni wpływ nektarowania wrzosu na jesienne czerwienie matek. Wszyscy cenimy miód wrzosowy i chyba nikt z wędrowców dysponujący dobrym wrzosowiskiem nie zrezygnuje z jego wykorzystania, tym bardziej, że w niektórych miejscowościach jest to jedyny większy pożytek, na który liczą pszczelarze. Właściwości rozwojowe pożytku wrzosowego ostatnio zakwestionowano. Czy słusznie?
Tematem niniejszej mojej wypowiedzi będzie ta druga wartość pożytku wrzosowego, a więc wartość pobudzająca roje do rozwoju, który wzbudza u niektórych pszczelarzy wątpliwości. Analizując ten pożytek zastanawiają się, czy naprawdę jest on tak doskonałym środkiem do jesiennego pobudzania do czerwienia, jak się go reklamuje.
Pszczelarze warszawscy, wobec braku dobrych pożytków na miejscu, żywo interesują się pożytkiem wrzosowym, na który corocznie wywożą swoje pasieki. W klubie dyskusyjnym omawiano również ten temat i wyniki dyskusji okazały się rewolucyjne. Wszyscy zgodnie stwierdzają, że pożytku wrzosowego nie można traktować jako doskonałego środka w rozwoju rojów na zimę.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
