Dwa oblicza LUTEGO – siarczyste mrozy i zapowiedź wiosny
tekst: Krzysztof Olszewski
Pszczelarstwo, Rok LXIV, nr 2, luty 2013 — Dr inż. KRZYSZTOF OLSZEWSKI
Dr inż. KRZYSZTOF OLSZEWSKI
Katedra Biologicznych Podstaw Produkcji Zwierzęcej,Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie
strona 19
Zanim przejdę do omówienia specyfiki lutego jako najtrudniejszego miesiąca zimowli dokończę rozważania dotyczące uli. Zakończyłem na omówieniu pracochłonności prowadzenia rodzin w najpopularniejszych typach uli. Przejdźmy do kolejnego punktu – łatwość wykonywania zabiegów związanych z zapobieganiem i zwalczaniem nastroju rojowego, co możemy osiągnąć tylko w ulu korpusowym, który daje możliwość radykalnej zmiany struktury rodziny pszczelej małym nakładem pracy i czasu. Drugi w kolejności jest pojemny leżak, w którym można zrobić odkład obok rodziny macierzystej. Aby w ciasnych ulach kombinowanych to osiągnąć, trzeba zaopatrzyć się w uliki na odkłady. Pewnie rozbudziłem Państwa ciekawość, ale na razie to koniec tej kwestii. Do tematu wrócimy.
Celowo nie wyczerpuję wszystkich poruszonych w tym artykule wątków, np. zagadnienia dotyczące rozwoju wiosennego i nastroju rojowego zostaną przedyskutowane w jednym z kolejnych artykułów, z odpowiednim wyprzedzeniem względem prac pasiecznych.
Poświęćmy jeszcze chwilę ulowi wielkopolskiemu. Przy prowadzeniu gniazda na jednym korpusie, tak mała przestrzeń hamuje początkowo intensywny rozwój wiosenny, ograniczając wychów czerwiu i prowadząc jednocześnie do nastroju rojowego. Zorientowali się w tym pszczelarze zawodowi, przechodząc z 10-ramkowych korpusów na 12-ramkowe. Podobnie jest w ulu Ostrowskiej. Z kolei prowadzenie gniazda na dwóch korpusach, sprawia że ul staje się wysoki a przez to trudniejszy w obsłudze.
Następny punkt do omówienia to przydatność do gospodarki wędrownej. Bez wątpienia należy wybrać ul korpusowy najlepiej ze styropianu lub poliuretanu. Wybór tego materiału mniej obciąży środek transportu ale także i pszczelarza, który przy gospodarce wędrownej szczególnie często operuje korpusami. Z dyskusji wynika, że pszczelarze do wędrówki preferują ule wielkopolskie, bo na przyczepce więcej się ich mieści. Nie biorą jednak pod uwagę, że w ulu korpusowym Dadanta rodziny tworzą większą siłę, np. siła równa trzem rodzinom w ulu wielkopolskim odpowiada sile dwóch rodzin w ulu Dadanta. Z dwóch rodzin pozyskamy tyle miodu, ile można mieć z trzech, a pracy na obsługę poświęcamy o 1/3 mniej.
Kolejnym kryterium przy wybieraniu ula jest trwałość, w tym odporność na czynniki środowiskowe i łatwa konserwacja. Wybór drewna czy tworzywa sztucznego (styropian albo poliuretan) jako materiału na ul jest coraz częściej pojawiającym się dylematem. Ja zdecydowanie preferują styropian. Szczerze mówiąc, nie małem z poliuretanem do czynienia, więc nie wypowiadam się w tej kwestii. Jednak wydaje się, że pod względem przydatności w pszczelarstwie jest bardzo zbliżony do styropianu.
Dlaczego styropian? Przede wszystkim dlatego, że dźwigać trzeba mniej. Ci którzy mnie znają, wiedzą że nie mam atletycznej budowy, która predysponowałaby do targania ciężarów. Zaletą styropianu jest także odporność na wilgoć i grzyby oraz łatwa konserwacja i zachowywanie pierwotnych wymiarów. Uszkodzone korpusy naprawia się względnie łatwo, pod warunkiem, że nie są rozbite w drobny mak. Pomocne przy naprawianiu uli ze styropianu są: klej do drewna i długie wkręty. Ewentualne ubytki można uzupełniać masami syntetycznymi, z którymi zetknąłem się w Niemczech. Pracowałem tam w pasiece wędrownej opartej na ulach styropianowych. Dodatkowo załadunek uli był zmechanizowany. Niejednokrotnie bywało, że przez nieuwagę ul uderzał o ul. Dlatego z moich obserwacji wynika, że opinie o łatwym uszkadzaniu uli styropianowych są grubo przesadzone. Styropian, mimo że jest tworzywem sztucznym, zapewnia rodzinom dobre warunki zimowli i rozwoju wiosennego. Odnoszę wrażenie, że ule ze styropianu są nawet lepsze od uli drewnianych. Ule styropianowe są u nas alternatywą jednościennych uli drewnianych używanych w krajach o łagodniejszym klimacie. Świadom jestem także słabych stron styropianu. Należy do nich łatwopalność, dlatego trzeba zadbać o właściwą lokalizację pasieki, aby w okresie wypalania traw, ule nie spłonęły.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
