Cukier w pasiece
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 1, styczeń 1956 — WOJCIECH BOJARCZUK

WOJCIECH BOJARCZUK
strona 20
Cukier buraczany pojawił się na terenie Europy w większych ilościach dopiero w XIX wieku. Początkowo cukier był dostępny tylko dla ludzi bogatych, ale stopniowo, w miarę tanienia produkcji, zaczął być powszechnie używany. Nie prędko jednak domyślili się pszczelarze, że pszczoły można i trzeba karmić cukrem. Stare roczniki „Bartnika Postępowego“¹ często zapełniały skargi korespondentów na niepomyślne zbiory miodu i opisy żywiołowych klęsk w pasiekach po takim roku. Można było spotkać wzmianki, że np. zazimowano 180 pni, a wiosną zostało tylko 17.
Do niedawna jeszcze pszczelarze na ogół nie wiedzieli, że po niepomyślnym sezonie można pszczoły poratować w jesieni cukrem. Poza tym dość długo panował wśród pszczelarzy przesąd, że cukier jest dla pszczół małowartościowym pokarmem. Jednakże liczne doświadczenia i obserwacje dowiodły, że pszczoły doskonale zimują na cukrze, a nawet na wiosnę dobrze się rozwijają, jeśli tylko mają pewien dopływ świeżego nektaru i pyłku kwiatowego.
Obecnie nie zdarzają się już w pasiekach takie katastrofy, jakie zdarzały się dawniej. Tylko w stosunkowo rzadkich wypadkach bardzo niedbali pszczelarze ponoszą znaczne straty. Przy obecnym stanie wiedzy i zupełnie dostępnej cenie cukru zasadniczo pasieka powinna wyzimować w 100%. I rzeczywiście, u lepszych pszczelarzy wyzimowanie posieki bez żadnych strat jest zjawiskiem zwykłym.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
