Chrońmy od zapomnienia stare nazwy pszczelarskie

tekst: Stanisław Mazak

Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 1, styczeń 1968 — KS. STANISŁAW MAZAK

strona 23

1. Pień, kłoda...? Ostatnie pnie i kłody znikają z pasiek. Pragnę ustalić zasięg geograficzny wyrazów „pień” i „kłoda” i ochronić tę pszczelarską skarbnicę wyrazową od zapomnienia. A może są jeszcze okolice gdzie występuje inne nazewnictwo, jak: „kloc”, „barciak” itd.? Znam miejscowość, w której stojący okrąglak nazywają „pień”, a leżący „kłoda”. Na Śląsku np. występuje wyłącznie nazewnictwo: „pień” i „ul pieńkowy”. Proszę o następujące informacje: Te okrąglaki stały, czy leżały; na czym spoczywały; czym były kryte; jaki był kształt oczek; jak nazywano pręty wkładane do pnia, celem chronienia plastrów od oderwania się (snozy, szmigle, szpilary, laski, tragarze, szyny, oczkasy krzyżyki, itd.)? Z jakiego drzewa były wykonane? Ile ich było? Narysować jak je umieszczano w pniu.

2. Oklek, kleczka, oklekować, kleczyć... Ponieważ wymienione wyrazy mają bardzo skąpy zasięg geograficzny i są na wymarciu, uprzejmie proszę Kolegów Pszczelarzy o wyczerpujące podanie, który wyraz występuje, co on oznacza w języku pszczelarskim i niepszczelarskim (gniazdo trzmiele, dzięcioła itd.). Słownik etymologiczny Brücknera nie wyjaśniał tych wyrazów, Sławskiego (niedawno wydany) tłumaczy tylko oklek, ale mylnie.

Proszę wykorzystać relacje starych pszczelarzy, zapisać ich wiek i adres, oraz wymienić jak najwięcej miejscowości, w których dany wyraz występuje. Wszystkie wyrazy proszę podać w brzmieniu miejscowej gwary.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy