Badanie działalności zapylającej owadów społecznych na obszarze karpacko-dunajskim
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XV, nr 12, grudzień 1964
strona 12
Pomiędzy roślinami owadopylnymi, a owadami istnieje ścisła współzależność. W obecnych jednak czasach, wobec utworzenia dużych skupisk tych roślin (sady, słoneczniki, rzepaki oraz inne krzyżowe itd.), zapylać je w stopniu dostatecznym potrafią tylko owady społeczne, zwłaszcza pszczoła miodna (Apis mellifera **), oraz trzmiele (Bombus sp.).
Zagadnienie zapylaczy (na terenie Rumunii — przyp. Red.) omawiane jest w wielu pracach, ale w ostatnim dopiero czasie, w związku z palącą potrzebą kierowania procesem zapylania roślin, podeszło się do tej kwestii w sposób ściśle naukowy.
Do zapylania upraw roślin przemysłowych nadaje się dobrze pszczoła karpacka (Apis mellifera carpatica), zwłaszcza jej populacja stepowa i banacka; do zapylania sadów — górska i siedmiogrodzka; słonecznika — mołdawska, stepowa i banacka; roślin pastewnych — siedmiogrodzka (koniczyna czerwona oraz lucerna) itd.
W literaturze światowej wyjątkowo dużo miejsca poświęca się zagadnieniu zapylania koniczyny czerwonej, opracowaniu metod jej selekcji w kierunku skrócenia rurki korony oraz selekcji pszczół na długość języczka.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
