Astry duże i małe
tekst: Marek Pogorzelec
Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 1, styczeń 2012 — Marek Pogorzelec
strona 0



Astry zna każdy miłośnik ogrodów, ale – czy na pewno? Botanicy do rodzaju aster zaliczają obecnie około 250 gatunków pochodzących ze „starego świata”. Liczne gatunki astrów amerykańskich zostały niedawno wyłączone z rodzaju aster i sklasyfikowane w kilku innych pokrewnych rodzajach. Podobnie jest z bardzo popularnym w ogrodach (około 1000 odmian) jednorocznym „astrem chińskim”.
Rozrastające się kępiasto, późno kwitnące gatunki astrów nazywane są potocznie marcinkami. Niektóre z nich wyrastają do 1,5 m wysokości. Choć wydajność miodowa astrów nie jest zbyt wysoka, w czasie kwitnienia jest na nich dużo pszczół. Szczególnej uwagi wart jest aster wrzosolistny o ogromnej liczbie drobnych kwiatów. Czasem na jednej roślinie pracuje jednocześnie nawet 10 pszczół.
W Polsce na stanowiskach naturalnych można spotkać 10 gatunków astrów. Jednym z bardziej interesujących jest aster alpejski – spotykany w Tatrach i Pieninach, czasami osiągający zaledwie kilka centymetrów wysokości. Na solniskach w północno-zachodniej części Polski można spotkać zagrożonego wyginięciem astra solnego (Aster tripolium L.). Z tego względu chyba nie uda nam się poznać przydatności pszczelarskiej tej rośliny.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
