Agrest dostarcza wczesnego pożytku

tekst: Henryk Kuza

Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 3, marzec 1981 — Henryk Kuza

strona 8

winieta działu — koniczyna z napisem „pożytki i zapylanie”

Agrest (Ribes grossularia L.) należy podobnie jak i porzeczki do rodziny skalnicowatych (Sexifragaceae). Uprawiane u nas odmiany pochodzą od agrestu amerykańskiego i europejskiego gatunku agrestu zwyczajnego, który w stanie dzikim spotyka się jeszcze u nas w południowo-zachodniej części kraju oraz na południu Europy. Są to rośliny klimatu umiarkowanego, odporne na mrozy, rosną na wszystkich glebach, w uprawie udają się jednak na glebach zasobnych, przewiewnych i dostatecznie wilgotnych. Krzewy agrestu mają różną wysokość i różny pokrój, zależnie od odmiany i warunków bytowania. Na przykład Królowa Zielonych, Zielony Orzech mają pędy grube i wzniesione, jednak u większości odmian pędy w starszym wieku zwisają. Są też odmiany o pędach płożących się, np. Aicant, Keepsake i inne. Wysokość krzewów różnych odmian waha się w granicach od 70 do 200 cm.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy